Ομπίντα, Οι τελευταίες ώρες του Νίκου Ζαχαριάδη

Αντί να φωνασκώ… -Μανόλης Αναγνωστάκης

 [Αντί να φωνασκώ…]

Αντί να φωνασκώ και να συμφύρομαι
Με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες
—Μάντεις κακών και οραματιστές—
Όταν γκρεμίστηκε το σπίτι μου
Και σκάφτηκε βαθιά με τα υπάρχοντα
(Και δε μιλώ εδώ για χρήματα και τέτοια)
Πήρα τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας.
Ήτανε βέβαια μεγάλη η περιπέτεια
Όμως η πόλις φλέγονταν τόσο όμορφα
Ασύλληπτα πυροτεχνήματα ανεβαίνανε
Στον πράο ουρανό με διαφημίσεις
Αιφνίδιων θανάτων κι αλλαξοπιστήσεων.
Σε λίγο φτάσανε και τα μαντάτα πως
Κάηκαν όλα τα επίσημα αρχεία και βιβλιοθήκες
Οι βιτρίνες των νεωτερισμών και τα μουσεία
Όλες οι ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεων
Και θανάτων —έτσι που πια δεν ήξερε
Κανείς αν πέθανε ή αν ζούσε ακόμα—
Όλα τα δούναι και λαβείν των μεσιτών
Από τους οίκους ανοχής τα βιβλιάρια των κοριτσιών
Τα πιεστήρια και τα γραφεία των εφημερίδων.
Εξαίσια νύχτα τελεσίδικη και μόνη
Οριστική (όχι καθόλου όπως οι λύσεις
Στα περιπετειώδη φιλμ).
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.
Έτσι λαφρύς και περιττός πήρα τους δρόμους
Βρήκα την Κλαίρη βγαίνοντας
Απʼ τη Συναγωγή κι αγκαλιασμένοι
Κάτω απʼ τις αψίδες των κραυγών
Περάσαμε στην άλλη όχθη με τις τσέπες
Χωρίς πια χώματα, φωτογραφίες και τα παρόμοια.
Τίποτα δεν πουλιόταν πια.

Πολίτες υπό παραίτηση (από την ΑΥΓΗ)

 

Μεγάλο μέρος της κοινωνίας όχι μόνο δεν περιμένει τίποτα από τα κόμματα, αλλά δεν σκοπεύει να κάνει και κάτι για να τα αλλάξει

Ανάμεσα στα πολύ ενδιαφέροντα ευρήματα των τάσεων της MRB κεντρικό ρόλο διεκδικούν και τα συναισθήματα που κυριαρχούν στους πολίτες σε σχέση με τη σημερινή συνολική κατάσταση στη χώρα.

Πολίτες υπό παραίτηση

Δεν προκαλεί πλέον έκπληξη ότι συναισθήματα με αρνητική φόρτιση, όπως ο φόβος (48,6%) και η οργή (43,6%), καταγράφονται μέσω της δημοσκόπησης ως τα πρωτεύοντα στις επιλογές των ερωτώμενων. Έρχεται όμως ακόμη ένα σημαντικό εύρημα, που ως λέξη αποτυπώνει από μόνη της την απόλυτη έλλειψη προσδοκίας των Ελλήνων για τη βελτίωση της ζωής τους. Είναι η λέξη «παραίτηση», την οποία δηλώνει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό των ερωτώμενων για να απαντήσει ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που βιώνει σήμερα. Η επιλογή λοιπόν «παραίτηση/απογοήτευση», που γίνεται από το 40,3% (έναντι του 35,5% της αντίστοιχης μέτρησης για τον Δεκέμβριο του 2022), έρχεται να στείλει ένα σήμα κινδύνου σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις αυτής της χώρας ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας όχι μόνο δεν περιμένει τίποτα από τα κόμματα, αλλά δεν σκοπεύει να κάνει και κάτι για να τα αλλάξει. Η παραίτηση ενός πολίτη σημαίνει εγκατάλειψη, καθήλωση, υποχώρηση, έλλειψη ενδιαφέροντος, ακινησία και αδράνεια. Μια κοινωνία ωστόσο δεν μπορεί να προχωρήσει και να συμβάλει στη διαμόρφωση του μέλλοντός της και στην πρόοδο όταν επιλέγει να παραδίδεται στις εξελίξεις, όταν σηκώνει τα χέρια ψηλά και δεν προσβλέπει σε ένα καλύτερο αύριο.

Ο Στέφανος Κασσελάκης στην ΕΡΤ: «Με προκριματικές εκλογές οι επιλογές γι...

Δημήτρης Χριστούλας. Ζει στις καρδιές μας

 

ΤΟ ΜΟΝΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ / ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ (11 χρόνια μετά, Αυτή την υπόσχεση σου δίνουμε, αντί για μνημόσυνο)

Ήταν 4 Απριλίου του 2012 όταν ο Δημήτρης Χριστούλας αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά από το ελληνικό Κοινοβούλιο, στην περίοδο της λεγόμενης δημοσιονομικής κρίσης η οποία ακόμα δεν τελείωσε και στην οποία ήρθαν να προστεθούν κι άλλες κρίσεις. 

Ο συνταξιούχος φαρμακοποιός και αγωνιστής προχώρησε σε αυτή την πολιτική πράξη γιατί «η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κυριολεκτικά τη δυνατότητα επιβίωσης που στηριζόταν σε μια αξιοπρεπή σύνταξη που επί 35 χρόνια εγώ μόνον (χωρίς ενίσχυση κράτους) πλήρωνα». 

Στο σημείωμα, που είχε στην τσέπη του σακακιού του, έγραφε επίσης: «Επειδή έχω μια ηλικία που δεν μου δίνει την ατομική δυνατότητα δυναμικής αντίδρασης (χωρίς βέβαια να αποκλείω αν ένας Έλληνας έπαιρνε το καλάσνικωφ ο δεύτερος θα ήμουν εγώ) δεν βρίσκω άλλη λύση από ένα αξιοπρεπές τέλος πριν αρχίσω να ψάχνω τα σκουπίδια για την διατροφή μου»

Ο Λαός - Πάμπλο Νερούδα

 

 

 

Πιστεύω ότι αυτοί που έκαναν τόσα πράγματα
πρέπει να είναι ιδιοκτήτες σε όλα τα πράγματα.
Κι αυτοί που φτιάχνουν το ψωμί πρέπει να τρώνε.
Και πρέπει να ’χουν φως εκείνοι του ορυχείου!
Τέρμα πια οι σταχτιοί αλυσόδετοι.
Τέρμα οι χλωμοί εξαφανισθέντες!
Ούτε ένας άνθρωπος που να μην βασιλεύει.
Ούτε μία γυναίκα χωρίς την κορόνα της.
Για όλα τα χέρια γάντια χρυσά.
Οι καρποί του ήλιου για όλους τους σκούρους.

«Ο λαός», μετάφραση Δανάη Στρατηγοπούλου-Χαλκιαδάκη